Now playing inspired titles ako ngayon. Pero medyo nakikiayos siya, infareness.

Sabi ko nga sa blog post ko sa baba, yes lilipat na ako ng blog. Wala na akong dapat balikan dito. Wala na rin ako sa katinuan magpost dito. Koleksyon nalang ng katangahan ko para sa isang taong walang alam kundi mangbaliwala ng iba. Oo, harsh ako pero ganun talaga eh. Yun naman talaga yung pinaramdam mo sakin eh. Leche. I started blogging para ilabas yung thoughts at saloobin ko. Galit ako or whatever, wala ka nang paki. Hindi mo rin naman mababasa 'to eh, mabasa mo congrats. May paki ka pa rin pala kahit papano. zzz. Blogging brought me two major issues. Ayoko na sana masundan yung isa pa, kaso wala talaga eh. Like what I did dun sa una? I decided to cut all ties sa mga taong involve at pilit akong iniinvolve sa mga bagay na yun. Ngayon, the same goes. Ayokong makipaglokohan, ayoko. I tried to be honest sa'yo pero tinarantado mo lang yung honesty ko. If you want to defend yourself, then go ahead. Basta yan yung na-fefeel ko. Alam ko, siguro lalabas ako na naman yung mali. Palagi naman eh. Though technically alam kong may kasalanan din ako. I was insensitive, yes. Pero nagtatanong ako sa'yo kung ano yung mali pero pinauulanan mo ako ng basta. How should I know what's wrong? Pano ko malalaman yung pagkakamali ko diba? Naiinis ako. Nasa isip-isip ko kagabi nung sinabihan mo ko nang ganun, ano ba ko sa'yo para maging ganun kalakas yung impact ng mga pinagsasasabi ko? Ni hindi mo nga ako kilala eh, hinding-hindi mo pa ako kilala. Anne rants, again. Idfc. This will be my last anyway. Sa limang buwang pamamalagi ko sa blog na 'to hindi ko na-feel na masaya ako. Bakit? Kasi first and foremost, pinagsisisihan ko rin naman 'to eh. I trated sistarr's blog for this. Nakakakonsensya, alam kong medyo na-hurt ko siya pero tinanggap ko. Para lang may pagkakatuwaan ka. Second, puro kalokohan eh. Puro galit at puro drama ang laman. Hindi si Anne 'to. Hindi ako 'to. You turned me into somebody na napakalayo sa ugali ko. Nakakatanga. Akala ko iba ka. Well maraming namamatay sa maling akala. Isa ako sa mga tangang yun, muntikan pero hindi mamamatay kasi I realized it earlier. Pare-pareho kayo. Mga taong akala kong mapagkakatiwalaan ko, mga taong akala kong nandyan lang. Cyber friends are really worth shit. Ewan ko ba kung kelan ako naging ganto kaadik sa internet na kahit pakikipagkaibigan sa mga taong hindi ko naman nakikita pinatulan ko pa. Tinraydor ko mga kaibigan ko para sainyo, pero ano nakuha ko diba? Kaya ngayon, ewan ko. Ang saya niya itigil, tapusin lahat. Pagkatapos ko nito, bbye na. Naging mabuting magkaibigan man tayo, wala na. Siguro may ititira akong mangilan-ngilan pero yun yung worthy nalang talaga ng pagtitiwala ko o kung hindi naman yun nalang talaga yung mga huling taong panghahawakan ko.

Topic jump, tungkol sakanya papunta sa kung anong balak ko sa buhay. Ang random ko talaga. :))

Sabi ko na, pagkinarir ko na yung Tumblr, makakalimutan ko nang magpost dito. Hindi ako nagkakamali. Pero ang importante, blog ko pa rin 'to at hindi ito alam ng mga classmates ko. *sana* Kasi mas napapanatag talaga ako magtype ng mga pagddrama at kalokohan ko dito eh. Pag sa Tumblr kasi, ang daming umuusyoso, ang daming matang nakatingin at iniintay na may masabing mali sabay saka puputak yung bibig ng hindi kanais-nais. D:

Sorry, pero ganyan talaga yung view ko sa Tumblr. Kinarir ko lang dun kasi may Reblog, may Like, at maraming gwapo. Plus willing ako maka-meet ng new friend. Ayun lamang.

What's up with me and my drama? Ahh, nothing much. Getting hurt is quite a usual thing for me already. And I am serious about that. It's just that, I remembered everything I said to him. "I tend to fall in love with guys who have some other girl in their mind but I don't really care, it's better that way." Lies. Nahh, it's partially true. But I just realized things. Ever since I am in complete senses, I tend to do that. I mean falling for them, even now. It hurts whenever I think about it, thinking that these people don't even care about me. They are concern, but they never cared.

asdfghjkl; asdfghjkl; zzz. My mind's all hazy. I can't think straight anymore. asdfghjkl; I was just reading Fairy Tail, which made me cry, and suddenly I remember this, and I can't stop crying anymore. Insensitive people like me really have bad karma. I am damned, and will forever be damned. I am mean, I always act like I don't care and I act as if I'm a god and you have to bow down, but no, I am merely a worthless piece of trash. Some realization that I made a while back: I don't deserve to be loved, and if ever I do, no one's still gonna love me anyway.

P.S : I am not jealous with people in certain relationships. It's just shit and a waste of time and effort. I just feel sad, ignored. That's all. So, no more questions.

Yung akala mong kilalang-kilala mo na yung isang tao and later on, due to some random revelations eh not even close sa 10% yun alam mo sakanya. Yung akala mong dahil nakapag-open up na siya sayo, and you did the same thing eh close na kayo, sadyang may boundary pa rin.

Ang daming motibo, pero wala naman palang balak. Ang daming hanggang palabas lang, hindi tinutuloy hanggang behind the scenes. Ang hirap kasi isipin minsan na may limitasyon pa rin pala sa pagiging magkakilala at magkaibigan sa ipinapakita mo. Mga motibong pwedeng misinterpreted ng iba, at misinterpreted ko din. asdfghjkl;

Fuck life.

I mean, naiintindihan ko naman. Respeto. Kaso kasi eh. Kakaiba. Plus kinikilabutan ako, kind words from a devil like him. LOLjk~ Kala mo di ako masama e. Pero seryoso, naweweirdohan ako kung gagawin ko yan. Masama akong nilalang kaya syempre, hindi ko gagawin yan. zzz

Mamatay na akong masama.

Kasi kung tutuusin, aksaya lang naman sa pera yan eh. Ano naman paki ko sa mga nakacostume na tao? Most of the time eh puro pangbababoy lang na cosplay nakikita ko. Aksaya sa oras, aksaya sa pera. Kaso syempre, para sa mga taong importante sakin eh nagawa ko nang magtapon ng pera para sa kanila.

Isang katangahang hindi ko na ulit gagawin. I mean, marami pa akong mas importanteng pagkakagastusan ng pera ko. Bibili pa ako ng earphones, ng bagong phone, pang load ko, etc. Siguro mabasa ng iba toh, ang tigas naman daw ng muka ko. Shut up teh, pakyu po.

Lahat ng tao iba't-iba yung gusto at kahit na sabihin natin naaadik ka sa isang bagay eh may factor pa rin na nakakapagpatigil sayo. Simply said, ayoko nalang sila makasama at makita. WOOOO! HARSH. Pakyu po ulit.

Marami akong dahilan kung tutuusin. Isa na dyan is wala na talaga akong perang aaksayahin para sakanila, kulang din yung oras na aaksayahin ko para sakanila, hindi naman sila ganun kaimportante at kailangan kong pagaksayahan nung dalawa, tsaka wala rin naman silang paki sakin syempre wala rin akong paki sakanila tsaka marami pa talagang iba eh.

Gusto kong unahin ngayon, yung mga bagay na nagpapasaya sakin ng totoo. Yung mga bagay na nagpapasaya sakin na hindi for show. Mga bagay na may benefits ako. Yun lang naman.

Ang dami kong gustong sabihin, ang dami kong gustong ilahad para mabawasan laman ng utak kong maliit eh hindi ko magawa. Masyadong personal siguro. Tapos hindi pa online yung bago kong balak kwentuhan ng mga bagay-bagay. Tinotohanan na maaga matutulog, traydor yun eh. :'(

Fck life. :) Alam mo yung feeling an iritang-irita na ako. Kasi ako, BOUND by that promise tapos ikaw sige gooooow! Tangina this. Ayoko kasi sa lahat, yung once na nagpromise ako eh ako yung sisira. I mean, yung unless makahanap ako sa sarili ko ng dahilan para sirain ko eh hindi ako papayag. Eh ikaw? TANGINA SIR, ano bang dahilan? zzz. MAKE ME UNDERSTAND. I am not demanding things from you, ayoko lang talaga yung seryosong usapan eh matatapos sa gaguhan. Naiinis ako, naiiyak. Kasi feeling ko binabaliwala ako. Binabaliwala yung mga bagay na parang PILIT kong iniingatan kahit ayoko na. MAHIRAP DIN KASI. Yung tipong wala ka ng halaga samantalang ikaw eh sobra pa ring magpahalaga. Yung tipong binibatawan na niya, pilit mo pa rin sinasalba. zzz. Shit, ewe. Alam mo yung feeling na akala nung ibang tao kayo kasi may mga like this, like those kayo pero yung totoo eh wala lang yun. Random kasinungalingan at random triptrip moments at random landi moments lang. Hanggang ganun lang kasi. WALA NAMAN TALAGA MGA PUTANGINA LANG NILA AT AYAW MANIWALA KAYA KAHIT AKO MINSAN NAPAPAISIP NA RIN. zzz. Mahirap mag allcaps. Mahirap. Gusto kong magkwento, kaso ayaw ko. Hindi ako makahanap ng pwedeng kwentuhan. I mean meron, kaso naiilang ako sakanya. zzz. Close friends kami, may hawak akong alas niya *pang blackmail, ganyan ko siya kamahal* kaso andun pa din yung ilang talaga. zzz. Eto na naman ako sa sasabog na feeling. Dafuqbeybeh.

I started as a damsel in distress turns out, I'd be the wicked witch in the end.

I feel the usual pain. May it be physically, or not. I don't know what to do with my life anymore. I feel left out, alone and forsaken.

Once upon a time, there was this person who makes me feel loved and complete. This person who made me feel important, to the point that he made me believe that he was dying when I wasn't there.

We may just be friends, but I loveD him more than that. I want to believe that he loved me too, but that seems impossible. Yes, we may have been close, sweet and the likes, but I know, he never see me more than a friend, as sister perhaps but not a lover.

Now it brings me to tears. I mean I really don't have any right, but still. A person gets hurt right? :/ Lying, being lied to. I can be such a good actress. Smile cover my almost broken heart.