Ngayon, feel na feel ko na. Yung lahat nag-ipon na sa loob-loob ko, wala akong matakbuhan, wala akong mapagsabihan. Lahat sila may sarili nang mundo, isang mundo na hindi na kailangan yung existence ko.

How ironic. Forever can end in such a short time. Nakakaiyak. Kaya pala ako kinakabahan kanina sa jeep, may mangyayaring ganto.

Ang hirap, napakahirap. Iisipin nang iba ang arte, ang landi, ang kapal ng muka. Jstfocydka. Ang sakit sa feeling eh. Yung tipong tinatype ko toh kusa nalang bumabagsak yung luha ko tapos kailangan ko pa mag alt+tab para lang maputol yung feeling kasi nadisturb na nang iba. Grabe.

Well, sabagay. Sino nga ba naman ako eh. Isang kupal lang sa tabi-tabi na nagpapansin sainyo, na nakakuha nang pansin niyo, na inakala kong pinahalagahan niyo, na ngayon nagddrama at sinisisi kayo sa mga bagay na wala naman kayong ginawa, yung isang bagay na kasalanan ko rin naman talaga. Masyado akong UMASA sainyo. Yehey.

Kongratsuleysons. Masaya ka na?

Nakakasuka yung feeling. Nakakapamilipit ng sikmura. Putragis.

Sa ngayon, super pile up na yung sama ng loob ko. ANG SAKIT SA PUSO. There, I said it. Ang sakit nang sobra. I feel like I can burst out of nothingness. PUTANGINA. I just want to fckin kill everybody else. Damn you guys to hell.

Nakakasama ng loob, hindi sa sinusumbatan ko kayo. Pero nung mga panahong kailangan niyo ako, nandyan ako. Pero bakit ngayon, kung kailan kayo yung kailangan ko ng sobra-sobra, wala kayo.

Ang sarap magpakamatay out of randomness. Pero mas masaya pumatay. I have a lot of thoughts I keep burying beneath my brain and my heart pero dahil sa punong-puno na eh hindi na kasya.

Ang emo ko. Fck the world. I just wanna die, para maging masaya tayong lahat.