Now playing inspired titles ako ngayon. Pero medyo nakikiayos siya, infareness.

Sabi ko nga sa blog post ko sa baba, yes lilipat na ako ng blog. Wala na akong dapat balikan dito. Wala na rin ako sa katinuan magpost dito. Koleksyon nalang ng katangahan ko para sa isang taong walang alam kundi mangbaliwala ng iba. Oo, harsh ako pero ganun talaga eh. Yun naman talaga yung pinaramdam mo sakin eh. Leche. I started blogging para ilabas yung thoughts at saloobin ko. Galit ako or whatever, wala ka nang paki. Hindi mo rin naman mababasa 'to eh, mabasa mo congrats. May paki ka pa rin pala kahit papano. zzz. Blogging brought me two major issues. Ayoko na sana masundan yung isa pa, kaso wala talaga eh. Like what I did dun sa una? I decided to cut all ties sa mga taong involve at pilit akong iniinvolve sa mga bagay na yun. Ngayon, the same goes. Ayokong makipaglokohan, ayoko. I tried to be honest sa'yo pero tinarantado mo lang yung honesty ko. If you want to defend yourself, then go ahead. Basta yan yung na-fefeel ko. Alam ko, siguro lalabas ako na naman yung mali. Palagi naman eh. Though technically alam kong may kasalanan din ako. I was insensitive, yes. Pero nagtatanong ako sa'yo kung ano yung mali pero pinauulanan mo ako ng basta. How should I know what's wrong? Pano ko malalaman yung pagkakamali ko diba? Naiinis ako. Nasa isip-isip ko kagabi nung sinabihan mo ko nang ganun, ano ba ko sa'yo para maging ganun kalakas yung impact ng mga pinagsasasabi ko? Ni hindi mo nga ako kilala eh, hinding-hindi mo pa ako kilala. Anne rants, again. Idfc. This will be my last anyway. Sa limang buwang pamamalagi ko sa blog na 'to hindi ko na-feel na masaya ako. Bakit? Kasi first and foremost, pinagsisisihan ko rin naman 'to eh. I trated sistarr's blog for this. Nakakakonsensya, alam kong medyo na-hurt ko siya pero tinanggap ko. Para lang may pagkakatuwaan ka. Second, puro kalokohan eh. Puro galit at puro drama ang laman. Hindi si Anne 'to. Hindi ako 'to. You turned me into somebody na napakalayo sa ugali ko. Nakakatanga. Akala ko iba ka. Well maraming namamatay sa maling akala. Isa ako sa mga tangang yun, muntikan pero hindi mamamatay kasi I realized it earlier. Pare-pareho kayo. Mga taong akala kong mapagkakatiwalaan ko, mga taong akala kong nandyan lang. Cyber friends are really worth shit. Ewan ko ba kung kelan ako naging ganto kaadik sa internet na kahit pakikipagkaibigan sa mga taong hindi ko naman nakikita pinatulan ko pa. Tinraydor ko mga kaibigan ko para sainyo, pero ano nakuha ko diba? Kaya ngayon, ewan ko. Ang saya niya itigil, tapusin lahat. Pagkatapos ko nito, bbye na. Naging mabuting magkaibigan man tayo, wala na. Siguro may ititira akong mangilan-ngilan pero yun yung worthy nalang talaga ng pagtitiwala ko o kung hindi naman yun nalang talaga yung mga huling taong panghahawakan ko.

Topic jump, tungkol sakanya papunta sa kung anong balak ko sa buhay. Ang random ko talaga. :))